პოეზია · ლირიკა
აქსიომაა
წუხელი მთვარე არ ამოვიდა, წუხელი ზეცა ვერ დავინახე:გადმომხობოდა კუპრივით ღამე....გახელებული ქარი მწივანა დაგმანულ სარკმელს თავ_პირსახლიდა,დარდებს დაფარულს, ვით შემოდგომის გადამხმარ ფოთლებს,თავზე მაყრიდა.....წუხელი ვერა, ვერ დავიძინე!ვიცი ატყდება დღეს ქარიშხალი, მერე იწვიმებს...ეს დილამც იგრძნო, როს ნაცრისფერი დღის პეიზაჟი გამოაჩინა.აი, სურათიც:ბეღურები წივ-წივ-წივწივებს, ნესტარს საკბენად ილესავენბუზანკალებიც,საბუდრებისკენ მიმორბიან წიწილ-ქათმები,შეშინებული კუდს იპრეხს კატა,ბაყაყის ყიყინს ვეღარ ფარავს ძაღლების ყეფა....ფუტკარი არ ჩანს,ფუტკარი არ ჩანს;როგორც სჩვევია, ასეთ ამინდში სკას არ დატოვებს!აქსიომაა _ ნამდვილ საქმეს აკეთებს ვინაც,ყუჩობს ყოველთვის, ყოველგან და ყოველ დროში!ესეც წესია _ დარს ავდარი ცვლის, ავდარს კი _ დარიდა გადაივლის ეს ქარიშხალიც!