პოეზია · ლირიკა
მორიალი და სოპრანო
აგასოვა კალანდაძეს
ღამე მაღალი როგორც კათედრა,სავნებო როგორც კაბის სრიალი,მთვარის ნიავმა გადაათეთრაქოში, სოპრანო და მორიალი.
ეს არ მომხდარა რაინდულ დროშიმე ბანანების მახსოვს შრიალი,მომღერალ ქალმა ცისფერი ქოშითდუელში მოჰკლა იქ მორიალი.
მე მახსოვს იგი დუელი სწრაფი:ორი ქიმერის ჩქარი შრიალი.შეხვდნენ ერთმანეთს: ქოში – მიზრაფიდა სკრიპკასავით მჭლე მორიალი.ზღვის და ბაღების იქ იყო ფარჩადიდ ბანანების ხარბი შრიალი.და სამუდამუდ კედელზე დარჩაგამოკვეთილი ზედ მორიალი.
ვარ ეხლა მარტო. ვერ გავალომემე უიმედო გულის შრიალი.ღამეში მოდის როგორც სალომე,ავი სოპრანო, ავ მორიალით.
და თუ ეს იყო უხსოვარ დროში,და თუ ეს იყო მხოლოდ შრიალი,რად მელანდება მაღალი ქოშიდა რად მაწვალებს ის მორიალი?