პოეზია · ლირიკა
ვიყო, მეძინოს
ახლა ის დროა,როცა ჰაერიც სუნთქვას შეიკრავს,სულს დაიგუბებს,–და მერე,ფოთლებს ამოახველებს.
ქარები ქროლვით იქნევენ ხელებს.და ჭადრის ხმელი ჭიკარტებით,ხმელი ფოთლებით–ასობით თეთრ და ათასობითნაცრისფერ კრავებს –ღრუბლის გრაფიკულ ნახატებადცაზე აკრავენ.
ვთვლით:ერთი ცხვარი...ორი ცხვარი...მესამე ცხვარი...მოდის სიზმარიც–მუსიკალური გაფორმებითცივი ქარების.ტანდაკენკრილი ღამე – მოცვი,შავი მოცხარი...არ გადამირთოთ სხვა სიზმარზე.ცხადშიც ეს არის:სუნთქვაშეკრული და დამბალი,ნოტიო სივრცე –დამჭკნარ,დანამულ, გაფითრებულფოთლებს ახველებს,იქნევენ ქროლვით ხელებს ქარები...ქარები ქროლვით იქნევენ ხელებს.