პოეზია · ლირიკა
უშენობა
უკვე სავალს კენტად ეჩვევიანგზები ყოველივე განსაცდელზემხოლოდ სურნელიღა შემრჩენიაშენი – ამ გაცვეთილ ტანსაცმელზე
სადღაც უშენობის ამბიციაცარის მიტოვებულ, მიგდებულითუნდაც მაგ ტუჩებმა რა იციანშენში რისთვის მქონდა მიგნებული
ანაც რა სამყაროს გთავაზობდირაიც ვერასოდეს ვერ ობლობდანეტავ სანამ ისარს დამასობდიშენში რა გრძნობები დედოფლობდა
ნუთუ ვეღარასდროს დავზავდებით,ვერც გზებს გავამთელებთ ჩატეხილებს,ნუთუ მიუჩვეველ ლაჟვარდებშივერც შენ გაუძელი ქარტეხილებს
ვერც შენ ინავარდე ამ მდელოზეზეცის მიტოვებულ სარდაფებშიშენი სილამაზის ანგელოზებრვეღარც მორევში ვერ გადავეშვი
რადგან ყველაფერი დანარჩენილექსში შეფარულად ამოვტესტერადგან ასეთია განაჩენირასაც პოეტურად ვაპროტესტებ.