პოეზია · ლირიკა
* * * მარტო-მარტო
მარტო-მარტო-მარტო-მარტო _მარტოობის სევდის ზარი.მარტოობის წვიმით მალტობსმზაკვრობანი ბედისანი.სარტყელში რომ მჩატედ არი _ნებად დამყვა გამჩენისა _მარტოობის სატევარი _საომრად და სამშვენისად.ეგ მახვილი კარგს ვერ იზამს _ჟანგი ჭამს და... ვაი პატრონს! _მეტი-მეტი _ წაქცევისასზედშუაზე გაიფატროს.და მეც _ კაცი ერთი ღერი _დავალ, ველი ვერაგ სარმას,და რომ ვმღერი _ განა ვმღერილაღად კისერანაღერი _ამიშალა საღერღელიმარტოობის სევდის ზარმა.