პოეზია · ლირიკა
ყინულის სახრჩობელა
გაბევრებია ქალაქს სახვნეში.ალბათ, ზამთართან აღარ იომებს.მე კი შოლტებად მიშენს სახეშიცივი ქუჩების ბატალიონებს.სხეულს მივარწევ,სუსხით დაკბენილს,და მახსენდება უკვე მეასედ:იკან იმედი უკანასკნელიდამრჩა ყინულის სახრჩობელაზე;რომ არ არიანდა თუ არიან,ღრუბლის მწყემსავენ ფარასღმერთები;არსად წერია ჩემი არიადა არასოდეს არ ავმღერდები;რომ შევეყრები კვლავ გაზაფხულებსდა ხის ტოტებზე სიცხე იალებს,ფრთები კკი არასდროსარ მომაწყურებსცის ბილიკებით მზის ხეტიალი.
ჟამი უჟმური, ქარი უხეშისიკვდილისათვის მაფერმკრთალებენ.და ამ ძალიან უცხო ქუჩებშიმხვდება ჩემივე ნატერფალები.