პოეზია · ლირიკა
დილა არის... ტყე და ველი
დილა არის... ტყე და ველიიზმორება, იფშვნეტს თვალებს,აგერ მზემაც ოქროს ჯიღაზედ დაადგა მთის მწვერვალებს,ისარი ჰკრა ცის კამარას,გადმოხედა მძინარს სოფელს,მიესალმა კავკასიონს,მკერდზე ნაკადშეუშრობელს,გადმოჰხედა ტურფა ბაღჩას,ქალწულივით მინაზებულს,ზედ გადაშლილს მწვანე საფარს,ათას ფერად აჭრელებულს;პატარა ბუჩქს, ფოთოლთ რაზმითშემოზღუდულს, დატყვევებულსდა ზედ დროშად ამართულს ვარდს,მარგალიტით გულ მოქარგულს.დააშტერდა...… ამ დროს სიომწასჩურჩულა ვარდს რაღაცა,შეკრთა ვარდი გადიხარა,სამკაული სხვას გადასცა.მაგრამ მანაც ვერ დაჰკრძალაეს ძვირფასი გულ-საკიდიდა ფოთლიდგან გადმოგორდაცის ობოლი მარგალიტი.ფრთებს ჩამოყრილს სნეულ ბულბულსზედ დაეცა, ვით მანანა,უცბად გასხლტა, გადაცურდა,ყელ-კისერი გარდაჰბანა.და მომაკვდავს რა ესხურაცით ნაკურთხი აიაზმა _გამოცოცხლდა, გაკეკლუცდა,სახმატკბილოდ მოიკაზმა;შეფართქალდა, შენავარდდა,თავს მოევლო ვარდს და იას,“განმკურნაო სატრფოს ცრემლმა!”ველს ახარა გულ-მკერდ ღიას.