პოეზია · ლირიკა
ოქროს წვიმები
წვიმა ნეონს იმოსავს.დედამიწას ვადა აქვს.როგორც ვნების იმპულსი,როგოც წერის მადამემატება თითებშიტკივილი და თოვლი.ვითმენ განცდებს მოგეშილსდაკარგვის და პოვნის.ჰო, ყმუიან ძაღლები,გარეთ მინუს ათიადა ქარივით დაღლილივარსებობ და ხომ ვარ...შენი გულის კუთხეშიძლივსძლივობით ვანთივარ.ვყრივარ ნაგვის ურნაშიოცნებების ხროვად.წვიმს და დგანან ხეები,წვიმს და დგანან ხეები,წვიმს და დგანან ხეებიდა მინდვრები ხორბლის.და სიზმარში იესოშუბლზე ტილოს მადებდა,შუბლზე ტილოს მადებდა,გრიგალები მოსპო.წვიმდნენ ოქროს წვიმები,წვიმდნენ ოქროს წვიმები,მოხვედი და ინებაასე შენი მოსვლა.ჰო, ყმუიან ძაღლებიდა ქარივით დაღლილიდა ქარივით დაღლილიშენს კარებთან ვზივარ.ახლა ხელს თუ გამიშვებ,ახლა ხელს თუ გამიშვებ,ვფიქრობ, ხელს თუ გამიშვებდა მცივა...