პოეზია · ლირიკა
თინიას მამითადი
რაფიელ ერისთავი 1824–1901
მამითადი ჰყავს თინიას,დღეს არის ამის ლხინია,ციბრუტივითა ტრიალებსსაწყალობელი თინია!..ქვრივ-ოხერს, ბეჩავ თინიას,ჰყავს ერთად-ერთი შვილია,პაწია, წვითა და დაგვით,ვაებით გამოზრდილია.დღის მეხრე იყო, მოუხნესერთი დღის მიწა ნაოში,მაგრამ სათესლე გაჭირდა,არ გახლდათ საკუჭნაოში!..ჩამოითხოვა თინიამოროლი მუჭა ხორბალი,მოთესა, უცებ ზღვა გასკდა,შიგ დატრიალდა ღვთის თვალი:თავთავმა თავი დახარა,ყველამ გალესა ნამგალი,თინას კი გული უსკდება,ვინ მისცა იმას მომკალი?თუ სანახევროდ სხვას მისცა,რაღაა გასაყოფელი?თუ არა, ღონე არა აქვს,მისი ღონეა სოფელი...ჩამოუარა სოფელსა,სთქვა: “ყველას დავეღრიჯები”.დილა-ადრიან მოადგნენკარზე რჩეული ბიჭები,“ჰოოპუნათი”, კიჟინითმოედვნენ ქვრივის ყანასა,არ შევხვედრივარ მამითადსმე არსად ამისთანასა!..თინა მასპინძლობს გულ-უხვადმოუტანია მჭადები,მაწონი, ორი დედალი,მუშისთვის დანამზადები...ცოტა არ იყოს, სცხვენიან,ღვინო არა აქვს საწყალსა,მაგრამ ზედი-ზედ უზიდავსმამითადს წყაროს ცივ წყალსა...“ჰოოპუნა” და კიჟინიუხდება ქვრივის ყანასა,არ შევხვედრივარ მამითადსმე არსად ამისთანასა!..ციბრუტივითა ტრიალებსსაწყალობელი თინია,მამითადი ჰყავს თინიას,დღეს არის მისი ლხინია.