პოეზია · ლირიკა
ლექსი, წარმოთქმული ლესია უკრაინკას ძეგლის გახსნაზე სურამში, 1952 წლის 3 აგვისტოს
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
როგორც ყორნის ფრთის ნაჩრდილმა,წარსულმა გადაიარა,და შენც, შიგ გულში დაჭრილო,მოგირჩა მწარე იარა.გულზე შავი ცა გეხურა,შუაღამეთა სიმძიმე,მაგრამ ლესიას ლექსებმავარსკვლავნი ააციმციმეს.შენ, უკრაინავ, ჩვენო ძმავ,ნაომარო და აღმდგარო,დნეპრო, კიევო, ალვებო,ალუბლიანო ბაღნარო,ვისწრაფით ― საქართველოდანდღე დიდებისა გახაროთ.გილოცავთ ჩვენი დავითიც,მისი ხმა დღესაც გვსმენია,გილოცვენ ქართვლის ვაჟებიც,მკერდზე რომ სისხლი სდენიათ,შენთვის თავდადებულები,შენს მიწაში რომ ჰსვენიან.იმ სისხლით შეფიცულებიურყეველ ძმობას გახარებთ,ვაშა, რომ დროშა მშვიდობისბრძოლაში არსად გახარეთ!ვაშა, რომ ჰყვავი, შენდები,რომ გულზე ვარდი დაისხი,იცოცხლე წელი იმდენი,რამდენიც მოვა მაისი.მარად ბრწყინავდეს ჩახჩახითძმობის მზე მომავალისა,სანამდი დნეპრსა და მტკვარშიდიოდეს წვეთი წყალისა!