პოეზია · ლირიკა
პოეტს 1
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ის ცრემლი, ხალხმა რო დააგუბა,ის ჭდევა, ენით არ ითქმებოდა,ცხრაჯერ დაიმსხვრა რუსთველის კუბო,ვიდრე საფლავთან დაიდგმებოდა.ასეთი იყო ზარი, ჭიდილი,თითქოს მარხავდნენ მზეს და მთოვარეს,მაინც არ დასთმეს... მგოსნის სიკვდილისიცოცხლედ იქვე ააფრთოვანეს.ასწიეს დროშა და წაიმძღვარეს,როგორც უკვდავი ხალხის მშვენება,და მით უძლებდნენ ჭირს, მტრის სიმძლავრეს,სიკვდილს, დაცემას, გადაშენებას!ეს თქმულებაა დაუსტამბავი,თუ ვით ადიდა ხალხმა გენია,ეს გაიხსენე, ძველი ამბავი,რაც გულს ხალხისას დაუდგენია.დასძარი შენი ლექსის ხანძარიდა სხვა დიდებას ნურას დაეძებ;ოღონდაც ერთი ცრემლის მარცვალიხალხის გულიდან შენს გულს დაეცეს!ის წმინდა ცრემლი ფერშეუცვლელიამოაცენებს ხეს რტომრავალსა;ის ხე დაჰბურავს ვარდის ფურცლებითდა უკვდავ სუნთქვით შენს მომავალსა!