პოეზია · ლირიკა
ტფილისის სასაკლაო
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
დაფეთებული შენსკენ მორბიანსქელი ჯოგები, როგორც ლატანი.შენ - დაგეშილი დედალი ორბი,შენ - დაგრაგნილი ლევიათანი.
გღადრავენ მუცელს მწარე აფთრები:ნუგზარ, ატილა და ტამერლანი.იხევა ბოძზე გამოფატრულიაპოკალიპსის მწვანე მერანი.
საკლავით სავსე ეს ხვიმირები.იფქვის ნახირი გამოხვეტილი.და ფრონტონებზე ხიმერებივითსწვეთს საშოები გადმოღვენთილი. -
ბლოკადა სისხლის, დაუძრახავი,ნასუქარ მინდვრებს ლეშხებს უწველიდა ფარაონის სხვილი ძროხებიმორგის საწოლზე ყრიან მუცლებით.
დანებით დგანან ვით სატრაპებიყასბები ტოგით შემოსილები.დახეთქე სისხლით ყველა სარდაფიდა ფურგონები შემოსეული.
ბღავი ჩანგლებით: ჯერ უძიროადა არ ავსილა შენი ღარები:გაწველილ მიწას გაუწირიაჩამდგარი ღალის ნატბევარები.
დაარტყი ალყა, დააგრიალე,ჩაასვი ღვიძლში პრესსი წყეული;კიდევ დაბურღე მიწა ძლიერიშადრევანებათ ამორწყეული.
მაგრამ მძინვარე თუ კი ჩაჰქერი,გაძლევენ რევანშს ბუდის ბღარტები:როცა გასკდება როგორც ჩანჩქერიშენი ძარღვები დასაბღერტელი.
მორწყე და მორწყე მიწის ფერსვები!მკვდარი ვერჰარნის მუცელი მშრალი;შენგან ოცნებას ეალერსებაბარბაროსული სისხლის შრიალი!
1923