პოეზია · ლირიკა
მზერის უბრალო გადანაცვლება
ჰგავდა ღრუბლის ჩრდილს ჩუმად გადავლილს,ვინც აქ იყო და სადღაც გამქრალა,შემომრჩა ხსოვნა ჵ ჩემი ნადავლიდა გულისცემა ჵ ძველი ქანქარა.და რიტმი, განა მონოტონური,ძლივს წასაკითხი ფიქრის სქოლიოდა განცდა ჵ სიტყვის ბოლო დონორი,თავდაღწეული აზრის სკოლიოზს.თვალს ვხუჭავ, ჩნდება იგი, რაც არ ჩანს,დიდხანს შევყურებ ფერად წერტილებს,რომ გავაგრძელო ის, რაც გადარჩადა იძულებით შემაწყვეტინეს.სიტყვა უსიტყვო, მხოლოდ ბაგეთაამაო ძებნა უხმო მარცვლებისდა ის, რაც ახლა მოჩანს აქედანმზერის უბრალო გადანაცვლებით.