პოეზია · ლირიკა
კოშმარული წინათგრძნობა რომელიც დროდადრო სულს მიშფოთებს
“მდინარეთა ზედა ბაბილონისათა დავსხედითდა ვტიროდეთ... ძეწნათა ზედა და შორისმისსა მუნ დავკიდენით საგალობელნი ჩვენნი”...ფ ს ა ლ მ უ ნ ი 137.
ცხოვრება ჩვენინუთუ ამით უნდა დამთავრდეს,რომ საგოდებლადენისეის პირად ჩამომსხდართღამემ მოგვისწროსუსასრულოდ ხანგრძლივმა ღამემ...არა, მე იმ დღესვერ შევხვდები თავდადრეკილი,ხმაჩაწყვეტილ ჩანგსსისხლისმსმელ მომხდურსდა თუ დამპყრობელსვერ შევაკვდი, ჩემს ჩანგს კი არა,ჩემს ტანჯულ სხეულსჩამოვკიდებ იმ ძეწნის ტოტზეგაჩანაგებულ სულის კარნახით!