პოეზია · ლირიკა
აზროვნების მეტასტაზები
დავეძებ გუმანს მოძალადე, მტარვალი მზერით,მძვინვარე პათოსს შემოვახევ ვნების მანტიას...თვალთა ღრმულები იჟღინთება რუხი ქსოვილით;მათ მაგივრობას გამიწევენ მკვდარი ნისლები._ ვუხმობ მარათონს, ინდივიდი რბევისგან ცვდება.ხერხემლის არხში შეცურდება ფიქრის მუხრუჭი.დაკოჟრილ ენას, თავმოწყვეტით, უკან ჩავყლაპავამიდუღდება ბოღმის სფერო ყელის საყვირშიდა ამოვანთხევ გაგიჟებით საზარელ ხრიალს!.._ გარემო ჰყივის, სივრცეებით მძიმდება ზეცა,არ წვეთავს ჩირქი, არც ნაღველი, გვამთა რკალიდან;სულის საცხედრეს ემსგავსება განცდების მორგი...უკიდეგანოდ თვალთწარმტაცი იშვა სიცივე.ლანძღვის ფორმულით შეურაცხვყოფ _ აბსურდებს ტვინთა,შევახლი მიწას აზვირთებულ გრძნობის ფენომენს _გაუაზრებლად, მე დავხეთქავ ტკივილის მითებს,ვით შორ ლეგენდებს, მიძინებულთ მრუმე ხსოვნაში._ გავაპობ გუმანს შეუპოვარს, სასტიკი მზერით,მჭექარე პათოსს შემოვამსხვრევ ნიღბებს სარკისას!!!