პოეზია · ლირიკა
დაგელოდები
გურჯი გიო (გიორგი თავართქილაძე)
დაგელოდები არაგვის პირზე...ო, როგორ გრძნობით დაგელოდები?!ხანდახან ისე ამრეზით მიმზერ,მზეზე მოწყვეტილ ოქროს ზოდებით?!
დაგელოდები, უცნაურ თრობით,შეყვარებული შენზე შამანიდა ყოველ აპრილს საღამოობით,კართან დაგხვდება იასამანი.
დაგელოდები ქარში, ავდარში...დამეთოვლება სული ვარდებით...და თუ არ მომკლეს და თუ გადავრჩი,პირობას გაძლევ შეგიყვარდები.
დაგელოდები, იქნებ მარტამდეც,იქნებ ეს წელიც... იქნებ მარადის...ო, იქნებ დანას არ ჩამარტყამდე,ო, ღვთისმშობელი დაგიფარავდეს.
დაგელოდები სადამდეც გავძლებდა სამუდამოდ დამეძინება...არ უღალატო ოღონდაც ამ წლებს,და გულის სისხლში გამოდინებას.
დაგელოდები სიზიფეს ლოდითდა ხელახალი ტრფობის იმედად...გეტყვი ეს წლები როგორ გელოდე,სიმარტოვის და გლოვის მღვიმედან.
დაგელოდები გზის დასასრულთანდა თუ მოსვლაა ძნელი მეორედ,ნუ შეყოვნდები, მორჩა! დასრულდა!- არ მიყვარხარ თქო, გამიმეორე.