პოეზია · ლირიკა
მოვედი
მოლბერტიშვიდი წლით გავიშალე,მოვედიათასი საღებავით,როგორც სამუდამო დამნაშავეციხის ალაყაფის გაღებამდე.გხატავდი ცოდვების მონანიეტილოზე დაღვრილიცისფერებით,გზაში ღიმილი რომმომაბნიე,თვალებგახელილივიფერებდი,მერე, დავიჯერე ყველაფერი-სევდა,დუმილი დამონატრება,დოგმა-არ კი არა, ვერ-გაფრენის,აღარ დაშვების და...მონმარტრებიასე დავივიწყე-სიზმარივით,ხელში ჩიტივით რომ ამიყვანე,სულზე დამეხვიეჭიპლარივით,დედის საშოში რომ უძინარიგელოდი ჯერ კიდევჩასუნთქვამდე,და ახლა სანაგვე ბუნკერიდანჩვილივით-მალვით რომ გადააგდეს-შეგყურებ,გული მაქვს სულ მთელი დაცრემლებითვალებში სად დავმალო?შემხედე!როგორ ვჭამ მობუზულიმიწას დაგამჩენი არ მასვენებს!მინდა,მოგიკვდე და განაჩენადშენი ხელისგულით გამასვენო...მანამ კი,თვალები სად დავმალოშვიდი წლით გაშლილიმოლბერტიდან?!ჭიამაია რომ დავამწყრალე,რომ ვხატე ნახევარ-ტონებითდა,მაშინ ხომ არ მყავდიდანახული,და ასე ვიდექი-მომარხულე,შემხედე, მოვედიტილოზე, რომჭიამაიების კოპლებივითმრავალწერტილებითდანაღმულიჩემი უკვდავებამოგახურო.