პოეზია · ლირიკა
*** ცა ოცნებისა
ცა ოცნებისა თითქოს ისე ჩამოექანა,ხელს გაიწვდი და ღრუბლის ცრემლით პეშვებს აივსებ,ო, რა მარტივი, უსახური გახდა ქვეყანა,სად გაქრა ძველი თავაზი და სიდარბაისლე.
ყველა წავიდა ღმერთისა და კაცის რჩეული,ვინაც გადარჩა , დაეგება ისიც საფლავად,და შემოდგომა ორსულივით ფეხარეულისევდას გაგვატანს წყლის წისქვილზე ჩამოსაფქვავად.
მიიზლაზნება ასპიტივით ღვარძლის მდინარე,ნაყვავილარი ჩაიფერფლილა, - ღვივის ნაცარი,აჰა, ცხრა ციხე, ცხრა შურის მთა გადავიარე,იქნებ მეათე სათნოების იყოს ტაძარი...
ხომ ყველა ნატვრა ლაბასავით ამოიცოხნე,ვერც რწმენა დათმე კურთხეული...და ვერც სიცოცხლე.