პოეზია · ლირიკა
ჯარიაშენი
ალბათ, დღესაც დგასგზის ნაპირას მაღალი ფშატიდა ვანოს ბიჭის ნაცვლადვინმე სხვა მწყემსავს ნახირს,როცა ღამდება,როგორც ვერცხლით ნაჭედი ხატი,ხე ბრწყინავს მშვიდი,ღონიერ ტოტებსჩუმი კდემით მიწისკენ დახრისდა იცის კარგად,ფშანის წყალი საითკენ მიდის...აქ იწყება ჯარიაშენი,ქარი მისწვდებაულამაზეს ყვითელ მაქმანებსდა თუკი ახლოსჩაივლიან სოფლის ბავშვები,მაღალი ფშატირომელიმეს შენ მიგამგვანებს...ალბათ, დღესაც დგასგზის ნაპირას მაღალი ფშატი...1966