პოეზია · ლირიკა
წელიწადის დრონი
/ბასილი დიდისაგანშთაგონებული განწყობანი/
ვიდრე მოვა იასამანიდა დილის ნიავს შემოჰყვება მახარობელი,მტრედისფერ ნისლებსნაწვიმარზე ადიდებულ ბალახებისსურნელი ასდის...ჯერ ნექტარს ასმევს თბილი ქარიაჟრჟუნებულ, ტანშიშველ ტყეებს,მერმე შეჰბედავს მიფერებას, მისაყვარლებას...დის ტკბილი ბანგი გაზაფხულისა,მათრობელა, უხინჯო დაგულუბრყვილო მოლოდინით გაჯერებული...მოდის აპრილი,ფრთხილად, ფოფინითშეუწვება საბანქვეშ ზამთარსდა სანაყოფე კვირტს გამონასკვავს...გაზაფულის ნაყოფი კიყვავილია,ყვავილი დამხოლოდ ყვავილი...
გიჟმაჟი ჟამი —მოჩუხჩუხე, თავაღერილი,უღრუბლო დავარსკვლავებით მოკირწყლულ გზებზეულაგამო, ურა ტაიჭს თავმიცემული...ჩირაღდნები ციცნათელების,ჭრიჭინების სერენადები,სარკმელიც და სამერცხულიც ყურთამდე ღიადა ქარშოშინს ამოყოლილი,მწიფე ყანებში თავჩახრილიყაყაჩოს სუნი...ფხაალესილებსშეჰკიდებენ კაცები ცელებსმაღალ-მაღალი ქლიავების ტოტთშესაყარზე —ემანდ მორბედიან დედაკაცი არ დამარცხდესოდა სავახშმოდ ხელს დაიბანენ...ვაი, ყანას შეყუჟულიმწყრის ჩოჩრების დაჩამთბარ ბუდეში ჩარჩენილიჭორფლიანი კვერცხების ბრალი —ფეხდაფეხ მისდევსმკაში შესულ პატრონს მწევარი...იმკის ზაფხული,ნაყოფს იმკის ხელხვავიანი!ნაყოფი მისი თაველია,სავსე თაველი...
ბაღის კიდეში,დამსკდარ ნაჭიდან ამომხტარი,კაკალი ყრია,გატეხავ და... ჯერ ნედლია,ისევ რძიანი...რამდენიმე კვირაც და ბაღებსუკვე კარგა შეყვითლებულიკომშები თუ გაანათებენ...დღეს-ხვალ კიწყლიან ღორქლიავას,ლურჯ ღოღნაშოებს,ჩაყურჭებულ ჭანჭურებსაც ჩამოკრეფავენ...ზოგს გაჩირავენ,ზოგსაც დიდხანს ათუხთუხებენ,მერე საჩირესდა სატყლაპედ დამდგარ ჰარისასგრძელ-გრძელ ლასტებზე გაფენენ დამზეს მიუშვერენ...სათესლე კვახებს,ღობის ძირებშიარხეინად დაგორებულებს,სულ ცოტას კიდევ დააცდიანდა როგორც კი პირველი ცივი ქარი დაბერავს,როგორც კი მარნის გრილი კედლებიმაჭრის ნაჩქეფით გაიჟღინთება,მაგ ბღენძებსაც მიაკითხავენ...სევდის მდინარეჩამოღვენთილ ფოთოლს უკვეიმდენს მიარწევს,ვაშლის კრეფის ჟამიც დამდგარა!შემოდგომის შემოძენძილ,შემხმარ კალთასაცჩამტკბარი ვაშლის სურნელი ასდის —ჩვენი გამზრდელი დიდედების უბის სურნელი...შემოდგომის თავი ნაყოფივაშლია, ვაშლი...
ზამთარია.უქმი ზამთარი!გამოღალული ისვენებს მიწა,გულის ძილით სძინავს ბუნებას!ქათქათა თოვლზე ჩამოღვრილიბინდიც, სიჩუმეცმსუსხავია და შიშისმგვრელი...აღმოსავლეთით, არ მეჩვენება,კვლავ კაშკაშებს ცაზე ვარსკვლავი —დიდი შვების მაუწყებელიდა სოფლის თავში მდგარი სახლისკენგარბის ქალიმელოგინე ქალის საშველად...ჩვილის სურნელიასდის ზამთარს,ხოლო ნაყოფი —ზამთრის ნაყოფი„სიტყვაБ არს“,მხოლოდ სიტყვა —ხორცშესხმული,მადლით სავსე და ჭეშმარიტი.