პოეზია · ლირიკა
ლექსო ამოგთქომ
ლექსო, ამოგთქომ, ოხერო,თორო იქნება ვკვდებოდე,და შენ კი ჩემად სახსოვრადსააქაოსა რჩებოდე,გიმღერდენ ჩემებრ სწორებიფანდურის ხმაზე ჰყვებოდე,ქვეყანა მხიარულობდეს,და მე საფლავში ვლპებოდე.ნეტავი, ჩემო სახელო,დიდხანამც იხსენებოდე,ჩემო ნათქვამო სიტყვაო,შენამც კი გაჰქვეყნდებოდე.შენ, ჩემო საფლავის კარო,შენამც კი აჰყვავდებოდე,სახლო, არ დაიშლებოდე,ცოლო, არ გათხოვდებოდე...ერთ ეგეც უნდა ვიკითხო,ჩემ სიკვდილს ვინ იტირებსა,ვინ ჩამააბნევს ცრემლებსა,საქმეს ვინ გაიჭირებსა?ამასა ვფიქრობ და გულიცაამასვე ანამდვილებსა.დედის მეტს ჩემი სიკვდილიარავის აატირებსა.თუმც ნათესავნი, და-ძმანიაღარ აისხმენ ღილებსა,ცოლიც ძალიან მიტირებს,ქვეყანას გააკვირვებსა,ცოტა ხნის შემდეგ ისიცასხვისა ჭირს გაახლინებსა.სულ ყველას დავავიწყდები,ყველას სხვა დაათირებსა,მე დედის გულში ვიქნები,ძილსაც ვერ დაიძინებსა,ვენაცვლე ძუძუს გამზრდელსა,გულით ეგ დამიტირებსა,დედას უყვარვართ შვილები,დედა არ გვახსოვს შვილებსა,იმითა გვტანჯავს გამჩენი,სულ მუდამ გვაცოდვილებსა.