პოეზია · ლირიკა
მოგონება
მეუბნებოდა, დავლიოთ ღვინო,როგორც თეძაფი ისე გადავკრათ.ჩვენ იქნებ გულში ჩავიღიღინოთ...გარეთ კი ისევ წვიმდა საძაგლად.
გამოქვაბული, ქარის ტირილი,ქვესკნელს ზევიდან – ხევში ჩაჰქონდა.ქუჩებში მარტო და გაცრეცილი,გზებგადამცდარი ნიცშე ბღაოდა.
ჩვენ ვცლიდით ჭიქებს და ვახსენებდით,ვისაც განცხრომა მიაჩნდა ძაღლად.შენ დედის ლანდი არ გასვენებდა,გარეთ კი ისევ წვიმდა საძაგლად.