პოეზია · ლირიკა
პენტავდა ქარი
პენტავდა ქარი თოვლს და ღრუბელს, და საპენტელამგლებს მილალავდა საცხოვარში, ცხოვარს სამგლეში,თავს იანგლებდა მასხარასთან ვიღაც ბენტერა _იმ მასხარაზე უფრო ყბედი და უანგლესი.მზეს კი, _ თითქოსდა დედამიწას გადაემტერა, _დავიწყებოდა გაზაფხულის ბოლო ანდრეზი,ბნელ ნასაყდრალთან მიმჯდარიყო სოფლის ტერტერადა დევის ქალთან ნებივრობდა ვირი ტანტრესი.ვინ დაგიდევდათ მზეს და მნათობს: ბევრიც გეძებნათ,კვარს ვერ ნახავდით დედამიწის წასაქეზებლად;ან ვის ახსოვდა მოძმის შველა და გზა უვალი,მხოლოდ ზეცაში _ ყოვლის წიაღ, ღრუბლის ჩრდილობთან, _ჩამომჯდარიყო გულშეძრული მამა-უფალიდა, დაღვრემილი, დედამიწის დახსნას ცდილობდა...