პოეზია · ლირიკა
ტირიფები
ფრთებდაშვებულითავდახრილი იდგა ტირიფიდა ჩვენს საუბარსყურს უგდებდა მშვიდი ოცნებით.მთვარემ ფოთლებშიგააპარა მზერა ირიბი,სიოც ისმენდაშენს პირობას,აი მოწმენი!
შემდეგ არ მოხველდა ლოდინმა თანაზიარადმთვარის, ფოთლებისდა ჭაბუკის ფიქრი მოღალა,ჩემი კი არა,წყაროს გულიც დააზიანადა ტირიფები წელში მოხარა.