პოეზია · ლირიკა
მკათათვე
ჩამოცხა, დადგა მკათათვე,შრიალებს ყინა სამკალი,გზებზე ყიჟინა გაისმის,მზის სხივზე ელავს ნამგალი.
გაისმის ურმის ჭრიალი,გრგვინავენ კომბაინები;ცვივა თავთუხის მარცვალი,ცას სწვდება ნამჯის ზვინები.
ერთვის "ჰოპუნას" ძახილიმოხუცთა "ჰეკა-ოკასა",კალოები და საბძლებიოქროს სხივებმა მოკაზმა.
ველს მოსდებია სოფელი,შრომობს დიდი და პატარა,ყველას თვალები უბრწყინავს,ყველა მზის შუქით გამთბარა.
მზიაც აქ არის... ნათელამხარში უდგება ავთანდილს,რომ არ დაკარგოს ქვეყანამოქროს არც ერთი თავთავი!
1945 წ.