პოეზია · ლირიკა
ციცარი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
«გადამაგდე და დამკარგე,როგორც ჩერქეზმა ისარი»,ასე გავარდა სამგორში,ცას დაეხალა ციცარი.
ვაი, ნაგზაურო ციცარო,გაზრდილო ჩემის ხელითა,შენ სადღეგრძელოს აღარ ვსვამქაფქაფა საწნახელიდან.
არც დაგიღებავ ფრჩხილებსაზაფრანა-დარიჩინითა,წადი და იმას აკოცე,ვინც მინდვრად გაგაჯირითა!
ის ბაზიერი გიყვარდეს,გაჭმევდეს აღჯანაბადსა;მე ჩემს გზას გამოვუდგები,ცხენზე დავაკრავ ნაბადსა.
სათათრეთს გადავვარდები,დამკვრელად ვივლი თარისა;ჩოხა წვიმისა მეცმევადა ყაბალახი მთვარისა...