პოეზია · ლირიკა
მწუხრის ზარი
მამის ხსოვნასშენი ტაძრისთვის მთაში ვეებაქვისგან გათლილი ამქონდა კარიდა უპატრონოდ მიტოვებულიიალაღებზე ბღაოდა ცხვარი.ყველაფერს ერქვა თავის სახელი:წყურვილს _ წყურვილი,ტკივილს _ ტკივილი.ოღონდ ტკივილებს მე ვერ ვამხელდი,ვმალავდი ჩემი მწარე ღიმილით.და ნისლი,როგორც ფიქრი დაღლილი,გაცვეთილ ბილიკს სიზმრებში ხვევდა.ყველაფერს ერქვა თავის სახელი:დუმილს _ დუმილიდა სევდას _ სევდა.უეცრად მწუხრმა დარეკა ზარი,ბინდში დუმილი უკან იხევდადა მერმე ზეცას გაუჩნდა ბზარი,ბზარიდან ღმერთმა გადმოიხედა.