პოეზია · ლირიკა
უკანასკნელი "მეფაიტონე"
ბუბა კიკაბიძესძველი თბილისი ისევ მიგონებს,ნისლივით ჩნდება დარდი, _ერთ დროს პირველი მეფაიტონექუჩაში ფეხით დადის...ძნელი ყოფილა თურმე სიბერე,გულო, გაუძელ ტკივილს, _წვიმა მოსულა, არვის ეგონოს,გაყიდულ არღანს ვტირი.`ფანჯარაში მტრედია...”მზეზე ვთბები და ხშირად ვისვენებ,რაღაც მინდოდა მეთქვა...ვიხსენებ, მაგრამ ვერ გავიხსენე,რატომ მოვედი თქვენთან...არც ფაიტონი, აღარც ცხენები,რატომ არაფერს მეტყვით...სად მიმაქროლებს ჭენებ-ჭენებითწუთისოფელის ეტლი?!`ფანჯარაში მტრედია...”მივდივარ... ძნელი ყოფილა წასვლა,მშვიდად ვისტუმრებ ვალებს...უკანასკნელი სიმღერის ფასადუკანასკნელად დავლევ...მივდივარ... მიმაქვს ჩემსავით ძველიდარდის გუდურა გრილი...უკანასკნელი ყარაჩოღელიემშვიდობება თბილისს.`ფანჯარაში მტრედია...”