პოეზია · ლირიკა
ციკლიდან "გამოთხოვება"
წლებო, ჩამჭკნარან ლამაზმანებითქვენი სუსხით და თქვენი სიმკაცრით...თქვენი ნების და თქვენი ბრძანებისვიყავ ერთგული მე ჯარისკაცი.უკვე დავკიდე კედელზე ხმალი,(ბოროტი ხელი ნუმც შეეხება)ჩემი ხირიმის ექო და ხმანიჩაიბუხუნეს უკვე ეხებმა.დამჩხავის მხოლოდ დარდის ჭილყვავიგამქრალა თეთრთა კბილთა ბრწყინება...მე თვითონ, თვითონ ექო ვიყავი,ქარაფთა ერთი ამოგმინება.დამდნარა, თეთრი კაბა რომ გეცვა,მდინარე ასას გიგავდა თმები...თვალებში ჩამრჩა სამშობლოს ზეცაშემოქარგული ამაყი მთებით...მშვიდობით! – მტოვებ ნათელი ცათაუშენოდ მიზანს კარგავს ცხოვრება...მივდივარ,იქით მივდივარ, სადაცარც შეხვედრაა,არც განშორება.