პოეზია · ლირიკა
მონადირის ფიქრი
მზე ცის ტაძარში ეკიდა ზარადდა აქეზებდა ყოველს ზავისთვისდა უბრძანებდა მტრობას და ღალატსუკან წაეღოთ სიტყვა თავისი.უცებ მეხის ხმით კლდენი აკვნესდნენ,ღალატი გათქვა კლდეთა კვნესამა,მტრობამ სიკვდილი მაინც დათესა,ყორანი ციდან სისხლს მიესალმა.ჯიხვები, რბენით აჰყვნენ ფრიალოს,`ზევით!~ _უხმობდნენ დაჭრილს ხარები,იყო ხვნეშა და რქების ტრიალიდა დაელდება გზების ამრევი.მზე შუბის ტარზე ამოწეული,მაღალ ქარაფებს შეხვდა პირისპირ,ის დღე ჯიხვთათვის იყო წყეულიდა დალოცვილი მონადირისთვის.