პოეზია · ლირიკა
ვერსალაღობო
რამდენიც მოსწყდაცას ვარსკვლავი,იმდენი ვფლანგესურვილები დამეოცნებედ ვითვლები ახლაც,ასახდენებირიგ-რიგობითსხვადასხვა რანგისმელოდნენ,სხვები -თვალის ხამხამსგადაყვნენ ალბათ.უცნაურობა რა ხილია?- მსურს, მაგრამ ვითმენაშკარად შედეგსვერ ვხვდებოდიადრე თუ გვიან,ვერც ერთხელსურვილს სიყვარულივერ გავურითმე,ახლა ეს ნატვრაფრთამოტეხილ ჩიტივით გდია.დღეს კი ამბობენ -შეცვლილაო არც არაფერი,ცას ვარსკვალევები სწყდებიან დაქრებიან ისევ,მე კი მოწმენდილცას გავყურებ მიამიტურიმზერით დავნაღვლობ,რომ ცხოვრებამიმძიმებს კისერს.ვერ შევეგუე მოვლენებისშეცვლას ავბედითს,იქნებ ვერც ვამჩნევ დასიცოცხლე გასხლტა ხელიდან,ვაი! აღმომხვდა მერამდენედ -უკვე დავბერდი,უფრო ვაი, რომმხედველობა დამიქვეითდა.