პოეზია · ლირიკა
ბოდლერის ოფორტი
ბოდლერს ამბოხით შეხვდა პარიზი,როს დეკადანსით დასწვა ფრანგული.მან აირჩია მზის ასპარეზი, -მრუშ მირაჟებში გზა დაბანგული.ქუჩის ყვავილთა გაბოროტებითშავ ვენერაზე აშრიტა ჟინი.შეხვდა იდეალსდაფნის ტოტებით,როცა ქალაქებს მოედო სპლინი.ცოდვიან ქალებს ეკაბადონა:მათ ტანის სურნელს, პუდრს, სამკლაურებს.ო, ბეატრიჩე! წმინდა მადონნა!დაატარებდა სულში ლაურებს.ხავერდის კატა, ბუ და ღამურა,უალერსებდნენ კაინის ძმობილს.ბოდლერის ლანდი ესაღამურამძაფრ საუკუნის დიდებას თრობილს!მაგრამ დაეცა დამბლა მედგარიდა ნუგეშინად ის ჰქონდა ნაღალს,-პოეტის სულზე მამა, ედგარი,-შეევედროდენ მეუფეს მაღალს!ხალხში შეიქმნა მიეთ-მოეთი,-უხმოდ კვდებოდა დენდი ნარინდი,აგონდებოდა კვლავ ინდოეთი,ალბატროსები და ტამარინდი!
1920