პოეზია · ლირიკა
მე დავდგებოდი ყელმოღერებით
მეტეხის ხიდთან შევჩერდი წამით,ცრემლებს აფრქვევდნენ ზეცის აფრები,ამ ლექსმა ბორგვა დაიწყო გულშიდა მომაგონდნენ მე წინაპრები.და გავიფიქრე, – ეხ, რა მოხდება,რომ საფლავიდან წამოდგეს ყველა,მზეს გაოცების ხმა ამოხდებადა დაამშვენებს ცას ცისარტყელა.ატირდებოდა მტკვარი მეტეხთან,მისი ღაღადი თითქოს ფიციადა ციხის კედლებს ლექსით შეტეხდაგულდაკოდილი ალბათ ტიციან.და ვარსკვლავები ცის კაბადონზეაენთებოდნენ თავგამოდებით.მოვარდებოდა არაგვი მთიდანხავსმოდებული ვაჟას ლოდებით.წამოდგებოდა მხნედ ნარიყალა,ქარს ლადოს ლექსი დაამუნჯებდადა მოვიდოდა ლოთი ნიკალაქართულ ღვინოში დამბალ ფუნჯებთან.გულს დაატკბობდნენ ლერწმის ღერები,ამღერდებოდნენ მათი სიმები,მე დავდგებოდი ყელმოღერებითდა სიამაყით გავიღვიძებდი.