პოეზია · ლირიკა
ჰამლეტ გონაშვილს
შენ წამოიწყე ,,დაიგვიანეს”და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენბექა და ბეშქენ ოპიზარები!კრთოდნენ შენი ხმის მინანქარები,როგორც ჩანჩქერი კლდიდან ვარდნილიდა არწივული შენი თვალებითმეხატებოდა წინ ავთანდილი. . .. . .მღეროდი რაღაც სულ სხვა თილისმით,თითქოს სიმღერით ტაძარს ხატავდი,თავზე გეხურა ზეცა თბილისის,ღომლის მიწაზეც ამოთავთავდი!დაიგვიანეს, მაგრამ სალამურსყური მოჰკრეს და აღარ დარდობენდა ის პატარა მწყემსი ბიჭებიკახეთის მთებში დანავარდობენ.შენ წამოიწყე ,,დაიგვიანეს”და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენბექა და ბეშქენ ოპიზარები.