პოეზია · ლირიკა
სუფრული
არგვეთი მოსპო მურვან ყრუმ(დედა ვატირე მე მისი!);გულს შავი მიკლავს მე ნამყოდა არანაკლებ მერმისი.
კახეთი მოსრა აბასმა(დედა ვატირე მე მისიც!);ტკბილი ჩაგვშხამდა ჭამა-სმა,ძილი წაგვერთვა ნებისი.
ქართლი გათქერა თემურმა(დედა ვთქვა?! — რა ვთქვა მე მისი?!);ვინ მოთვლის, თავდადებულირამდენი მოკვდა ერისთვის.
მაგრამ ვერც ერთმა მტარვალმახოში ვერ ჩაკლა ქეიფის;კვლავაც ფეხზეა თამადა,რაც, — რასაც ნიშნავს, — ქე იცი!