პოეზია · ლირიკა
მოფერება
განა საყვედურს ვეტყვი გულიდან,თუნდ დამემალოს ეს სიყვარული,თითქოს უსიერ ტყის ჯურღმულიდანმესმოდა მისი ეჟვნის ჟღარუნი.მთაზე ნისლები გადმოდგებიან,ჩამოეშლება ჩანჩქერს ნაწნავი,მეგონა კლდის ქიმს წამოსდებიამზის სხივი ღაწვებ დაუკაწრავი.ნეტავ რად ვეძებ რაღაც მიზეზებსგული ამან თუ დამიჭიანა,სასიყვარულოდ მივდივარ მზეზემთვარემ რაღატომ იეჭვიანა.ახლა ისეთი სახმილი მძალავს,იქნება მთები მართლა გასწორდეს,დაუწერელი კანონი კრძალავსიღბალს, აწონილს ბედის სასწორზე,უსასრულობას დრო ვერ ერევა,დრო ჯიუტია და ხანაც ურჩი,მე სიყვარულის მოსაფერებლადმზად ვარ, განგებას თუ გადავურჩი.