პოეზია · ლირიკა
ლ ო მ ი დ ა მ ე ლ ა
ერთხელმელამ ნახა, ლომითავისსლეკვსარომ ართობდა;მასთან ერთადმხიარულადთამაშობდა, ნავარდობდადა მიმართა: «ნადირთმეფევ,ყოვლისფრითსრული ხარო;ვითშეშვენის ხელმწიფესა,მართლაც ყველას გვჯობიხარო;მხოლოდმიკვირს, ერთრამეშირომ გჯობივართმელებიო:შენ გყავს მხოლოდთითოლეკვი,ჩვენ-კი ბევრი შვილებიო!»გაეცინალომსდა უთხრა:«თვისი ხვედრი აქვს ყველასო, _მე ერთსლომს ვზრდი წელიწადშიდათქვენ, თქვენ-კი ბევრმელასო!...»