პოეზია · ლირიკა
* * * (...ცხრამეტთა წელთა,შავთა და ბნელთა...)
ცხრამეტთა წელთა,შავთადა ბნელთა,წაიღესდღენი ჩემისსიცოცხლის,მუდამ ბრძოლაში,მუდამ ტანჯვაში,მუდამდევნაში მუხთალი სოფლის!გაქვავდა გული,დაეცა სული,გრძნობა-გონებამიჩლუნგდებოდა;დადუმდა ენა,გამიქრარწმენადა სასოებამეკარგებოდა.მაგრამ მბრწყინავი,როგორც ვარსკვლავი,საზარწყვდიადში, აჰა, შენ გაჩნდი;რამოგკართვალი,მაშინვე ძალივიგრძენ უეცრადდასწრაფგანვახლდი;გაცოცხლდა გული,ამაღლდასული,მომეცა ისევ იმედი, რწმენა,და სიყვარულიც წმინდადა სრულიდამკვიდრდა ჩემში, ამეხსნა ენა!..ღრუბელსღრუბელიკვლავმოსდევს ბნელი,მაგრამ არარისაწ შიში გულში,რადგან შუქმფენნი ეგ სხივნი შენნიგზას მინათებენ ამ შავს ჯურღმულში,6და მეც მათა ვსდევ,აღარასდავსდევცისადა ქვეყნის კერპთძლიერებას;მხოლოდვცემთაყვანსსიყვარულს მართალსდა წმიდას, ღვთიურჭეშმარიტებას!..დიდირამ არისპოეტისათვის,როცა ეგულვის შენებრმფარველი,როცა მან იცისრომთვის შრომისთვისდააჯილდოებს შენებრი ხელი;მაშინ მის გულსა,აღფრთოვნებულსა,ვეღარდათრგუნავს ვეღარაფერი;მაშინ ის კლდეა,მტკიცეზღუდეა,მწვავი ცეცხლია, ზღვაა ძლიერი!..
1837 წ.