პოეზია · ლირიკა
მ ო თ ქ მ ა
საჭე გამიტყდა, ნიჩაბიხელიდან გამომეცალა;ვხედავ, თანდათან ვსუსტდებიდა მეკარგებამე ძალა;პატარა კიდევდა, ვაი,ვეღარც-კი შევძლებ ბრძოლასადა ჩემი ნავიდაიწყებსუგზო-უკვალოდქროლასა!..1ხან ცას შევყურებ ვედრებით,ხან ადამიანთეძახი;მაგრამ ყრუ არის ზევითცადა უგულოა ქვეშ ხალხი;ჩემთვის არავის სცალია,თავის საქმე აქვს ყველასა!სხვას ვის უშველეს, აბა, მათ,რომ მე ველოდე შველასა?..«სულდავუძლურდი, თავს ძლივს-ღავიმაგრებ, ღონემიხდილი;ვგრძნობდიდხანს ვეღარგავატან,მიახლოვდება სიკვდილი!ოჰ, ნუთუ ასეუდროოდუნდამომეღოს აქ ბოლოდა მკვდარსაც ვეღარჩამიკრავსგულში ძვირფასი სამშობლო?..ქ. ოლთისი.