პოეზია · ლირიკა
მაფორიაქებს
მაფორიაქებს ლაჟვარდების უტყვი სიშორე,როცა ღრუბელი ეძალება ცას ან საწიერს...შენ, ნათლიერო, ახალ დღეებს უდირიჟორე,ქურუხა ფერი ფარდასავით კვლავ გადასწიე.კვლავ მოუოხე დახშულ გულს და მტკივან ღიმილებს,ვის უნდა ახლა გამხელილი განცდა-წამება?მარტვილთა სულებს დრო ლურჯფერად მიალივლივებსმარადისობის მშვიდ უბეში დასავანებლად.