პოეზია · ლირიკა
გამოუნელდა მზე ღვინოსავით
გამოუნელდა მზე ღვინოსავითდა ჩაადევნა მზერა დაღმართებს...ერთ დროს მეხვავე იყო მოსავლის,არ ჩერდებოდა კაცი დაღლამდე.ახლა ძლივს მიდის. თითქოს ფეხს ითრევს,თითქოს ყოფიდან ვერ გაეტია...რა დანანებით ხელს უქნევს მინდვრებს, _თვალს მიფარებულ მზეს გაეტირა.