პოეზია · ლირიკა
*** "ჩვილივით სათნო და უდარდელი"
ჩვილივით სათნო და უდარდელი,ჩვილივით სუსტი დღეს მერამდენედ,გამოაშუქებს ლანდი ნათელი,ლანდი, რომელიც ვეღარ განვდევნე.და უცნაური სურვილის შიშითანთია ბნელში ცხელი ფაფარი _ლანდი, რომელიც იზრდება ძილშიდა ხელებს მტკივან თვალზე მაფარებს.მე ჩვეულებრივ ვინატრებ წვიმას,მე ჩვეულებრივ დავხუჭავ თვალებს,როგორც წყვდიადში დაჭრილის გვრინიდა წითელ სისხლში მოსვრილი მთვარე.წაიღებს უცნობ სევდას და ფერებს,და გაშმაგებულ ვნებად ქცეული,უერთმანეთოდ ვიტირებთ მერე,ლანდი და ლანდის ცივი სხეული.