პოეზია · ლირიკა
ატმის ყვავილები
ჩამავალი მზის უცებ ჩაქრა ალი უშრეტი,-მზე გააქციეს ვარსკვლავების თეთრმა ეშვებმა.დავხრი წამწამებს: - თითქოს ფარდა ჩამოეშვება -და სადღაც ტვინში აენთება ერთი უჯრედი.
და უმიზეზოდ, უცნაურად მომაგონდება:წაქცეულ ხეზე დინჯად ადის შავი მამალი,ღობის წნელებში გახლართულა მზე ჩამავალი.ღობესთან სხივი და ქალის თმა ერთად გროვდება.
ცისფრად ელავენ ოქროსთმიან ქალის თვალები,გაწვდილი ხელი ატმის ყვავილს ვეღარა სწვდება.ვიცი - ისარი იისფერი გულს არ ასცდება,მაგრამ მივრბივარ,რომ ვუშველო ქალს მოკრძალებით.
იხრება დაბლა შტო ატმისა.ყვავილს სწყვეტს ხელი.და,როგორც გნოლი მოიტაცოს ცის შევარდენმა, -მოულოდნელად ქალის ხელი ტყვედ ჩავარდებადა გამწყრალ თითებს დააცხრება ტუჩები ცხელი.
ქალი სახლისკენ მიბრუნდება და მიმავალი,მესვრის ღიმილით ატმის ყვავილს თვალანთებული.გული ჩიტივით ფრთებს იწეწავს დატყვევებული.წაქცეულ ხეზე დგას და ყივის შავი მამალი.
1927