პოეზია · ლირიკა
ნაფტალინის დედოფალი
გარდერობიდან იგი გამოდის.როგორც მარაოს,აისვრის ხელებს.მას უყვარს უჯრა ჩემი კამოდისდა შიგ დაეძებს ზამთრის ჩურჩხელებს.ის ჩემს ბინაში დადის უაზროდ.თავის ყოფნაში მან დამაჯერა,მაგრამ დამალვა ბევრჯერ მოასწრო,როს დავაპირე მისი გაჭერა.ჩემი ოთახის მას ბინდი უყვარს.სხვაგან ჩემსავით არ მოელიან...უკანასკნელად მე აღარ ვწუხვარ,რომ ჩემი ბინა ასე ბნელია!მკვდარ დედოფლების კაბებს ატარებს.უხდება მთვარის პირსაბურავი,მაგრამ მადონას ნუ შეადარებსმას ათრთოლებულ რწმენით ნურავინ.ის ცბიერია.თუ ჩავიკეტე,მაინც მეწვევა მაღალ სურნელითის ჩემს ყელსახვევს ხშირად იკეთებსდა არის ქურდი განუკურნელი.ის მევედრება,როგორც მთხოველი:''ო,ნაფტალინის მეუფე გახდი,და ყალბი თოვლით მოოქროვილიგაიზიარე შენ ჩემი ტახტი!''