პოეზია · ლირიკა
ქაღალდის სახლი
შენ ჩუმად წახვალ...მე კი დავრჩები _კლდესავით უტყვი, მშვიდი, პიტალო,რომ უშენობამ ან დამანგრიოს,ან შევძლო კაცად გამოვითალო.დავმშვიდდი...დავცხრი...გავწონასწორდი...ზეცას ვუწვდინე სიცოცხლის კიდე,ნუ გეშინია, მომიახლოვდი:მკერდში ყინულის ნატეხი მიდევს.როცა უეცრად ხელში ჩამეფშვნამაგ ძუძუების თეთრი ფიქალი,ვერ დავაღწიე სიყვარულს თავიდა ვეღარც თავი ვერ მოვიკალი.რაღაც საოცარ სიზმარში ვდგავარმე _ საკუთარი სიზმრის გამცემი _და ჯოჯოხეთის ცეცხლივით მეკვრის,სხეულს მიბურღავს ეს ტანსაცმელი.დაბრუნდი!გესმის?მე შემიძლია,გითხრა, რომდღემდე ვცხოვრობდი ფუჭად,ჩემ შიგნით კვდება რაღაც ლამაზიდა ნაცარშეყრილ თვალივით მხუჭავს.ასე უეცრად იასამანი იშლება ბაღში _სწრაფად და ლაღად...ასე გვტოვებენ...და უფსკრულივითჩავცქერითგულგრილ,ცარიელ ქაღალდს;რომელიც ურცხვად გაგიმეორებსძალაგამოცლილს,შეშლილსდა დაღლილს...რამდენი ცივი ქარით ზუზუნებსეს ცარიელი ქაღალდის სახლი;რამდენი წვიმა უნდა მიაწყდეს,როგორც კლდის თავზე არწივის ბუდეს,რადგან ქვეყანას, გულის მაგივრად,მკერდში ყინულის ნატეხი უდევს.და რადგან ხელში უცებ ჩამემსხვრამაგ ძუძუების თეთრი ფიქალი,მეც კლდედ ვიქეცი,მაგრამ ვერ შევძელდა დღემდეთავი ვერ მოვიკალი.