პოეზია · ლირიკა
* * *ავიღეთ ჩვენი თოფები და ვისროდით ცისკენ
ავიღეთ ჩვენი თოფები და ვისროდით ცისკენ.ღრუბლები იყო თეთრი და მზეზე ბრწყინავდნენ.ჩვენი ტყვიები ცვიოდა მინდვრის ყვავილებზე,ფილტვები სავსე იყო გამჭვირვალე ჰაერით.ჩვენ ვისროდით ავტომატებიდან ყველა მიმართულებით,ვესროდით ტყეს, და იქ ცხოველები უკვე ღრმად შემალულიყვნენ.ჩვენ დავრბოდით მინდორში, ხანდახან ბალახი მუხლებამდეიყო, ვისროდით ცხელ ტყვიებს უკვე შეღამებულიცისკენ. ზოგჯერ ვიწექით გულაღმა,ვუყურებდით მთებს და ტყვიების ტრაექტორიებს,ტყვიები და პირველი ვარსკვლავები ერთმანეთსშეერივნენ, ალბათ ეს არის ისტორია, ესსიმშვიდე ჰაერში, ხმაური რომელიც უცბად იკარგება. შეღამებასაღარ უხდებოდა ჩვენითოფების სროლა, მხოლოდ მზეს, და ჩვენგავჩერდით, დიდხანს არ დაგვეძინა,ვსვამდით ცხელ ჩაის ჩვენი სამხედრო მათარებიდან.
ნიუ იორკი, ოქტომბერი, 2004