პოეზია · ლირიკა
სამყაროს შუაგული
ეს ზღვა არასდროს არ მოკვდება, არ დაბერდება,მუდამ იქნება ასეთი ლურჯი და ალიონზემუდამ აღმართავს ქაფიან ბორცვებს,რომ სანაოსნო გზა გაუხსნას ანძებზე ვენახშემოხვეულ დამხიარული დელფინების თანხლებით მცურავდიონისეს შავ ხომალდს.
რაში მადარდებს თუ მდიდარი კომპანიებისკვამლიანი და ცრუპენტელა გემებიმექანიკურად გადაცურავენ მინოსურ სივრცეს!ისინი მხოლოდ "გადაცურავენ", სივრცე კი დარჩება.
და რიჟრაჟზე, როდესაც მთვარე ადამიანებს ვერცხლისფრად ულაპლაპებს სხეულებსდა ქედმაღლურად დაჰყურებს ? >?,ვხედავ კნოსოელთა ხომალდებიდან ჩამომავალტანწვრილ და შიშველ მამაკაცებს,მათ იერუცვლელ არქაულ ღიმილს.ისინი იქვე, მომცრო კოცონის ირგვლივ სხდებიანდა დაკარგული ენების მუსიკას ისმენენ.
და მინოსური ღმერთები და ფინიკიელი ღმერთებიპირზე ღიმილით განაგრძობენ მარადიულ საუბრებსდა დიონისე ახალგაზრდა უცხოელიდგას და პატივისცემით ყურს უგდებს მათ