პოეზია · ლირიკა
დილარდ საისმენი (მთარგმნელი: ქარდა ქარდუხი)
დინჯად დაფრენენ კაკაჩები ფართო ცარგვალზე,თითქოსდა მკრთალად მტვრით დანისლულზე.ქარი უბერავს საძოვრებიდან, სადაც მე ვწევარდა ალივლივებს ბალახს ტალღებად.ქარს მოქცევია ჩემი ფრანი თავზე ფარფატითთუმც აღმა-დაღმა ქანაობს ზოგჯერდა მხრებს შეარხევს კაცივით თითქოს,კუდი კი ზემოთ აიწევს მყისვე.შემდეგ კი ნელა გაწვება წყნარად.კაკაჩები კი ქრიან და ქრიან,ჩემს ფრანზე მაღლა.სამაროვნები თვლემენ.ფერმის შენობა, თეთრი ვით თოვლი,გასცქერის მწვანე ხეებიდან _ შორეულ შორეთს.მე ვუმზერ ჩემს ფრანს,მიმქრალი მთვარე გაბრწყინდება ძალიან მალედა იფრენს, როგორც ქანქარა ბაკმიჩემს ფრანის კუდთან.ცეცხლის ალებმა, გველეშაპი უქშენდეს თითქოს,მომჭრა თვალები...და მე ვცახცახებ ვით ბაირაღი!