პოეზია · ლირიკა
ქვაბ ავაზაკთა
ზოგს... მანიაკის ერჩიოს თავი:გულს ფხანს ის შხამი,მასში რაც არი!დიახ, წასულა რაინდთა ჟამი,ქვაბ ავაზაკთა ქმნილა ტაძარი!
***თუ კვლავ მომიხმო განგებამ,ჩემს წინ ნაირ გზებს შლიდეს,ჩაიც არ მსურდა,მინდოდა,კვლავ არ მსურდეს და მინდეს!
***ისარგებლეთო, მზეს ხედავთ ვიდრე,როს სული ნაირ საუნჯეს გიშლით:კარგს ვერას შექმნის, დაგვმოძღვრავს დიდრო,ვინც შეპყრობილა სიკვდილის შიშით!
***გადიგუგუნა თუმც ქარიშხალმა,ვარსკვლავი გაკრთა შორს იდუმალი...ეს გარინდებაც...მოწვეთავს შხამად, -მზაფრავს უდაბნოს ავი დუმილი!..