პოეზია · ლირიკა
დიდის კარის წინ
განვვლე გზა გრძელი,ბნელი და ზნელიდა მიგაღწიე იმ დიდს კარის ბჭეს,სითაც ცხოველ არსსამა სოფლის კარსგზა აღარა აქვს უკუ დაბრუნდეს;
სადაც წინ გვიძევსდა სითაც გვიჭვევსთავის წიაღში იგი ცხოვრება,სად ნაცვლად მზისაჰნათს სხივი ღვთისა,სად სუფევს მხოლოდ ჭეშმარიტება!მიველ კარს დიდსა,ველი ჩემს რიგსა,სოფლისგან გულით დაწყლულებული,–რაც მე გამტანჯადა რაც დამსაჯა,მასა გრძნობს შენი ეგ წრფელი გული.სხვას არას ველი;არავის ვწყევლი,თუმცა ამ სოფელს არცა რას ვლოცავ;მაგრამ კი შენთვისდა სამშობლოსთვისიმ დიდს კარს წინა ცრემლით ვილოცავ.